Groundation: Not an easy road …
Een tribute aan the late great Robert Nest Marley gebracht door Groundation, dat moest wel een straf concert worden. Het is niet de groep die kiest voor slappe covers van de best of collectie van het Legend album. Van hen verwacht je dat ze net iets dieper graven, en die nummers dan helemaal brengen in hun eigen stijl. Dat kun je natuurlijk niet missen.
Voor het de beurt was aan Groundation zelf werden we nog opgewarmd door Volt Selector. Het deed mij nog het meest denken aan Rage Against the Machine, zij het dan minder krachtig en paste dan ook niet echt bij het ouevre van Bob of Groundation. Kreeg de zaal dan ook niet echt mee.
Wat later dan gepland (Jamaican style, ook bij de Amerikanen in de reggae?) kwam Groundation dan op het podium. Na enkele keren onverhoopt anticiperen op hun opkomst, die er dan toch niet kwam, was het publiek ondertussen al wat ongeduldig geworden. Zoals verwacht kregen we geen hitselectie, maar wel klassiekers als Soul Rebel, High Tide or Low Tide en Belly Full (But we Hungry). Een heerlijke versie van Concrete Jungle sleepte ons voor het eerst mee in een Groundation-trance, en de stomende versie van Punky Reggae Party deed de zaal een eerste keer echt ontploffen. Met Music is the most high en Praising kregen we ook nog wat originele Groundation.
Zoals altijd kreeg elke artiest ook ruim de tijd voor een solo-moment, met vooral de keyboardspeler die als een ontkedende psychopaat (in de best mogelijke betekenis van het woord) tekeerging. Ook de achtergrondzangeressen deden het uitstekend, al hebben ze niet de gecoördineerde dansmoves van de originele I-Threes, zingen kunnen ze wel. En Harrison Stafford is qua stem zeker geen Bob Marley-kloon, maar ze hebben wel een krachtige, soms rauwe stem gemeen.
It’s been a long time we no have no nice time, kondigde die Harrison Stafford Nice Time aan, en gelijk heft hij, reggae muziek klinkt zelden nog zoals op deze woensdagavond in de Petrol. Een bloedhete petrol trouwens, wat meer ventilatie was zeker geen overbodige luxe geweest.
Could You Be Loved was één van de klassiekers die iedereen moest horen, en dan was het opeens al gedaan. Na slechts anderhalf uur hield Groundation het voor bekeken. Door het oorverdovende publiek moesten ze nog eens terugkomen, maar daarmee was het dan al definitief afgelopen.
Zo liep een schitterend optreden toch wat af in mineur, en bleef iedereen onvoldaan zich afvragen: “Was het dat nu?” Voor Groundation was dit echt te kort, en aan Bob’s catalogus zal het ook niet liggen. Dan had ik in plaats van die wat misplaatste opwarmer liever nog wat langer Groundation horen spelen, en bleef iedereen nog achter met een pak nummers van Bob die ze hadden willen (moeten?) horen.
Bijna had ik dit concert (nu al ! zonder discussie !) bestempeld als ‘Hét concert van 2011’, maar daarvoor bleven we uiteindelijk toch iets teveel op onze honger zitten.
